Czynnik reumatoidalny (RF), ilościowo

Ilościowy pomiar w surowicy RF jest stosowany w diagnostyce reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS) i innych chorób o podłożu autoimmunizacyjnym. Czynniki reumatoidalne, RF (ang. rheumatoid factor /s/) to wytwarzane przez układ odpornościowy białka o strukturze immunoglobulin, które mogą atakować zdrowe tkanki własnego organizmu. Ściślej, czynniki reumatoidalne są autoprzeciwciałami przeciwglobulinowymi, czyli przeciwciałami rozpoznającymi antygeny na własnych przeciwciałach organizmu (anty-przeciwciała IgG). W 85% RF jest immunoglobuliną klasy IgM, rzadziej IgG, IgA, IgE i IgD (odpowiednio: IgM anty-IgG; IgG anty IgG; IgA anty-IgG etc). RF występuje w 70-90% przypadków reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS) i koreluje z aktywnością choroby, chociaż nie jest swoisty dla tego schorzenia. Wynik ujemny jest jednym z warunków rozpoznania tzw. seronegatywnych chorób stawów. Brak RF stanowi niekorzystny czynnik rokowniczy w RZS. RF występuje również u 75-95 % chorych na zespół Sjogrena i 50-60% chorych na mieszaną kolagenozę – mieszaną chorobę tkanki łącznej (ang. mixed connective tissue disease, MCTD). RF stwierdzany jest u ludzi zdrowych, przy czym częstość występowania rośnie z wiekiem. Do 60. roku życia RF występuje u 2-4% zdrowej populacji, a po 70. roku odsetek dochodzi do 25%.