Albumina

Pomiar stężenia albuminy – głównej frakcji białek osoczowych –wykorzystuje się w diagnostyce: zaburzeń stężenia białka całkowitego, obrzęków, chorób zapalnych: wątroby, nerek, jelit i skóry, stanów niedożywienia, stanów katabolicznych (sepsa, choroby nowotworowe). Albumina jest głównym białkiem osocza wytwarzanym w wątrobie - stanowi ok. 60% białek krwi. Odgrywa istotną rolę w utrzymaniu ciśnienia onkotycznego osocza, jego objętości i oraz pełni funkcję białka buforującego oraz nośnikowego dla niektórych hormonów, kwasów tłuszczowych, bilirubiny, witamin i leków. Albumina jest rezerwą białkową organizmu wykorzystywaną jako endogenne źródło aminokwasów do syntezy białek poza wątrobą. Obniżenie stężenia albuminy jest następstwem: ograniczenia jej syntezy, np. w chorobach wątroby, zwiększenia jej utraty, np. w enteropatiach, zespołach nerczycowych, w oparzeniach, krwotokach zwiększenia katabolizmu np. w stanach septycznych, głodzenia (niedobory białka w diecie). Wzrost stężenia albumin wynika najczęściej z odwodnienia.